涼爽的夜晚，清新的微風...這裡是家..。
好懷念的森林..雪鴞看著路邊散發螢光的蕨類嫩芽，聽見兩旁草叢的蟲鳴。
「Χιονισμένη πέτρα από κουκουβάγια, έχετε κάτι να ζητήσετε...(雪鴞羽石，你有事相求..)」一個低沉蒼老的嗓音從上方響起，抬頭一看。雪鴞不知何時已經來到一棵參天巨木跟前，樹梢已經沒有多少枝葉，但雪鴞感覺得到祂健康的很。
「Είμαι καλά ...ευχαριστώ (我很好..謝謝)」雪鴞想都沒想便很順的用希臘文回應古樹，比起用拉丁文的生硬，看來他使用了希臘文好一段時間了。
「Δεν σε ρωτάω ... Ξέρω τι σκέφτεσαι (我可沒有在問你，我知道你在想些甚麼...)」地面微微搖晃，巨大的樹根在雪鴞腳下動了動。雪鴞底下的土穰鬆動，讓他跌坐了下去
「Πότε μάθατε να κρύβετε... (你甚麼時候學會隱瞞了...)」
雪鴞轉身慌忙地爬起想要離開，不知是因為心思被看透還是因為知道些古樹的事情。不過樹根猛地在雪鴞眼前破土而出，將他環抱並按到地上。「Λυπάμαι, άσε με να φύγω (對不起! 放過我!)」他掙扎的用兩手刨著地上的土
「Για ποιο λόγο θέλω να σας ζητήσω συγγνώμη; Ξέρετε για ποιον πρέπει πραγματικά να ζητήσετε συγγνώμη ...(我要你的對不起做甚麼? 你很清楚你真正該對不起的人是誰...)」
雪鴞睜大眼停止了掙扎
「Δεν μπορείτε να έχετε δύο άτομα ταυτόχρονα .. (你心中不能同時有兩個人...)」
雪鴞用力閉起眼，雙手想要掰開綑住自己的樹根
「Σας παρακαλώ ... σταματήστε να μιλάτε (求求你..不要再說了..)」
樹根的末端挑逗似的滑過他的臉頰和髮梢
「Πρέπει να πω ... Δράκος (還是我該說..龍?)」
雪鴞原本安詳幸福的表情變得痛苦，一古腦地甩開了被子，踢著被褥坐到床頭。
「Σταμάτα να μιλάς! (不要再說了!)」
片刻，才見到一旁已經醒了的關雎。泯起嘴不知怎麼解釋。心理同時反覆想著剛才的夢。
SIGNATURE: